اينجا فرودگاه پورتوپرنس است! فرودگاه يکي از فقيرترين کشورهاي جهان در شبه جزيرة کارائيب . شهري که زمين لرزة هفت ريشتري کابوس مرگ را بر آن سايه انداخته است . جري امانوئل از مسوولان برنامة غذايي سازمان ملل مي گويد که دويست سورتي پرواز طي هر روز از اين فرودگاه درآيند و روند هستند ، حجمي از پرواز که دور از انتظار مي باشد، امّا گمان مبريد که اين پروازهاي پرحجم براي آب و دارو تدارک شده اند بلکه قريب به اتفاق اين پروازها متعلق به نظاميان آمريکا است ! گو اينکه در حال حاضر اولويت نخست فرودگاه اين شهر مصيبت زده و حزن انگيز، پروازهايي است که تفنگداران و ژنرال هاي آمريکايي را به اين مکان گسيل مي کنند. در روزهاي گذشته خبري منتشر شد که هر انسان آزاده اي با شنيدن آن از روح تماميت خواهي ميليتاريسم آمريکا واستبداد ليبرال دموکراسي منزجر مي شود و آن اينکه به دليل بدست گرفتن مديريت فرودگاه اين شهر مصيبت زده از سوي ارتش آمريکا، سازمان پزشکان بدون مرز قادر نشد تجهيزات پزشکي خود را به اين شهر برساند و پرسنل اين سازمان بخاطر ضرورت انجام عمل قطع عضو يک آسيب ديدة زلزله، مجبور شد با تهيه يک « ارّه» !! از بازار محلّي بدين عمل تخصصي مبادرت نمايد. به راستي بريدن پاي يک مجروح در عصر غداّر دهکدة جهاني و در مجاورت مدّعيان حقوق بشر صحنه اي دهشناک است . وانگهي جامعه شناسي و مردم شناسي نقاط آسيب ديده در ساعات و روزهاي پس از آغاز بلايا و حوادث طبيعي گوياي آن است که مصيبت زدگان بيش از همه، با مشاهدة حضور و جنب و جوش گروه هاي امدادگر، و کادرهاي پزشکي و خدماتي مسرور مي شوند و بخشي از آلام و ناامني هاي ذهني و عيني خود را با آن تسکين مي دهند. امّا مردمان هائيتي که ديري نيست رهايي خويش را از چنگال ديکتاتورهاي وابسته به فرانسه و آمريکا جشن گرفته بودند، اين روزها شاهد دو صحنة دلخراش هستند، صحنه اي از اجساد بر زمين مانده و مدفون شدة عزيزان و بي پناهي مجروحان و صحنه اي ديگر که حاکميت ملّي ايشان را به هيچ انگارد و در اين روزهاي ماتم ، کشورشان را از زمين و هوا و دريا به محاصره در آورده و اشتغال کرده است.

پياده کردن ده هزار نيروي نظامي در يک کشور زلزله زده، نه تنها موجب تسکين دردها و رنج ها نيست ، بلکه خود گوياي روحية تجاوز و اشغال و ناامني و اضطراب است، چه اينکه امروز کيست که نداند از منظر جامعه شناسي بحران و حوادث ، مانور قدرت جنگنده ها، ناوها و نفربرهاي نظامي آن هم از سوي کشور رقيب مردم سالاري در هائيتي ، خود تشديد کنندة جراحت هاي روحي و مادّي بر روح ملّي آسيب ديده در هائيتي است . مگر نه اين است که لباس رسمي امدادگران ، نماد و نشانه اي غير از نمادهاي نظامي گري است؟ و مگر نه اين است که آب و غذا و دارو درمان از مهمترين آرزوهاي مددجويان هنگام وقوع بحران ها مي باشد ، پس اگر چنين است ، مدعيان حقوق بشر وليبرال دموکراسي از چه روي حق حاکميت ملّي مردمان هائيتي را پاس نداشتند و پايتخت اين کشور مصيبت زاده را به اشغال درآورده و در کمال بي شرمي نهاد رياست جمهوري آن را به تصرف خويش درآوردند؟!

چرا صدايي از سازمان ملل به گوش نمي رسد؟! چرا صليب سرخ جهاني فرماندة ميدان امداد و نجات در اين کشور به حساب نمي آيد؟! چرا اشغالگران فراتر از قوانين سازمان ملل به بهانة امداد و نجات، تماميت ارضي هائيتي را به سخره گرفتند؟! لشگرکشي نظامي چه نسبتي با زلزله زدگي دارد؟ اينجاست که سخنان هوگو چاوز محّل تأمل و تفکر مي شود. وي اعتقاد دارد که زمين لرزة هائيتي نه معلول حوادث طبيعي که به علت آزمايش سلاحي فوق مدرن در درياي کارائيب و در راستاي تخريب وجاهت و نفوذ جمهوري اسلامي ايران صورت گرفته است ! از آن روي که با آفرينش اين زلزلة تصنعّي، امريکا در نقش منجي بزرگ در آمريکاي لاتين ظاهر شده و نفوذ خود را بر خرابه هاي شهرهايي مثل هائيتي بنا خواهد کرد. اگر حرف هاي چاوز را با دل مشغولي هاي پي درپي هيلاري کلينتون مبني بر نگراني از افزايش نفوذ ايران در آمريکاي لاتين مقايسه کنيم؛ و لشگرکشي آمريکا را در اين شهر ماتم زده مورد ارزيابي قرار دهيم نمي توان با مفروض هاي چاوز في البداهه به مخالفت برخاست! امّا غرض از اين گفتار نه نکات مهم ياد شده که خوانش تجربة زلزلة هائيتي و شبيه سازي آن در امور اجتماعي ايران در رخدادهاي مشابه براي پايتخت جمهوري اسلامي ايران است. اگر چه ايران کشوري پهناور و برخوردار از روح شگفت انگيز همبستگي هاي اسلامي و ملّي براي گذار از هرگونه حوادث طبيعي ولو براي مرکزيت سياسي و اداري کشور ام القري جهان اسلام مي باشد، امّا بايد دانست که ستاد مديريت بحران کشور علاوه پر پيش بيني متغيرهاي گوناگوني که در حال تمرين و مطالعة آن ، هنگام حوادث است، بايد کارگروهي براي پائيدن و مراقبت کردارهاي زشت و غيرانساني دشمن غدّار و فرصت طلب در هرگونه حوادث طبيعي پايتخت سازمان دهد! . تهران همواره مرکز ايجاد زلزله هاي سياسي براي موجوديت دشمن بود، گواينکه مقام وقت رژيم صهيونيستي ، انقلاب اسلامي به رهبري امام خميني را بزرگترين زلزلة منطقه ارزيابي کرده بود؛ امّا دشمنان ايران به رسم عادات زشت و مألوف خويش که همواره از پشت به ما خنجر زده اند و همواره از گرد و غبارها به خلق فتنه ها شهرت يافته اند؛ شايد به مهندسي برخي شرارت ها در هنگام بروز حادثه هاي طبيعي بزرگ براي پايتخت دل بسته باشند! با اينکه ايران هائيتي نيست و تهران هرگز پورتوپرنس نخواهد بود و نيز با اينکه ، همه جاي ايران بزرگ، تهران خواهد بود، همانگونه که همة ايران«خرمشهر» و «بم» بود، امّا شرط عقلانيت در ستاد مديريت بحران کشور آن است که کارگروهي مرکب از آگاهان سياسي ، اجتماعي و امنيت ملّي به سنجش روحيات شيطاني شيطان هاي کوچک و بزرگ پرداخته و بروز احتمالي کينه هاي آنها را در مواقع وقوع بلايا و حوادث طبيعي مورد تجزيه و تحليل قرار دهند.